فناوری نظامی محل تلاقی قدرت و اندیشه است. جنگ‌های تحمیلی به ایران جان تازه‌ای داد، اما علوم انسانی همچنان مصرف‌کنندهٔ نظریات دست‌چندم غرب است. اکنون پس از طوفان الاقصی، جهان منتظر نظریۀ بومی ایرانی-اسلامی است که پشتوانهٔ این سد محکم را نشان دهد.

بن‌بست یعنی روش قبلی جواب نمی‌دهد، نه اینکه راهی نیست. در سیاست و جنگ، بن‌بست نشان می‌دهد باید دنده عوض کرد، نه اینکه نشست و صبر کرد. خطر اصلی عادت به نرفتن است، نه خودِ بن‌بست.

ایران در نقطه‌عطفی تاریخی پس از ۵۰۰ سال، تنگه هرمز را به حوزه اقتدار خود تبدیل کرده؛ اکنون برای شکست نظم آنگلوساکسونی باید «نظم ایلافی» را جانشین کرد؛ تجارت مکمل با همسایگان، جایگزینی دلار برون‌زا با صنایع مهارت‌پایه، و پیوند اقتصاد و میدان نبرد.

جنگ اخیر ایران با اتحاد غرب، نبرد آزادی در برابر بردگی است؛ موجودیت جمهوری اسلامی با وجود فشارهای سخت بی‌سابقه، سوءمدیریت‌های داخلی و غارت‌ها، معجزه‌آسا پایدار مانده و این بزنگاه تاریخی، آغازی برای تحقق آرمان‌های بزرگ انقلاب از دل خاکستر خواهد بود.

تروریسم فرهنگی به معنای نابودی نشانه‌های هویتی و تمدنی دیگری، از وهابیت سعودی تا داعش ادامه یافت، اما در شکل رادیکال‌تر «هایپرتروریسم»، رژیم صهیونیستی و آمریکا با تخریب میراث فرهنگی، مکتب‌ها و شخصیت‌ها، به دنبال معدوم‌سازی مطلق دیگری‌اند.

سرمایه اجتماعی در ایران از عنصری نشئت می‌گیرد که با شاخص‌های وارداتی نگرش‌سنجی قابل اندازه‌گیری نیست. این بدنه مستحکم، ثمره نیم قرن حکومت دینی و شیوه رهبریِ امام راحل و رهبر شهید است که به جای «اجبار»، بر مدار «اقناع و تربیت» حرکت کردند. نتیجه این شد که امروز، احزاب و دستگاه‌های رسمی، به دنبال مردم می‌دوند تا از آن‌ها عقب نمانند.

ملت ایران را پیامبر اسلام شناخت؛ مردمی که در تاریخ با ایثار و حضور خود شگفتی آفریدند. امروز نیز از کشمیر تا عراق، دل‌ها با ایران است. دشمن می‌خواهد صفوف مردم را بشکند، اما حضور تا رفع فتنه باید پابرجا بماند.

انسان موجودی تاریخی است و تفکر و کنش اصیل بدون خودآگاهی از سنت ممکن نیست. گسست روشنفکران ایرانی از میراث دینی، ملی و معنوی خویش، مهم‌ترین دلیل بحران تفکر و بی‌ثمری کنش‌گری سیاسی-اجتماعی آنان در جهان معاصر است.

دوقطبی واقعی نه شرق در برابر غرب، بلکه تقابل تمدن مدرن با انقلاب اسلامی است؛ انقلابی که قدرت را نه در ابزار مادی، که در ایمان و نصرت الهی می‌جوید و در میانۀ نبرد رمضان، منطق تازه‌ای از ایستادگی را به نمایش گذاشت.

در میانۀ نبرد هویتی و پیش از شکست دشمن، مذاکره به‌جای ابزاری برای مدیریت تنش، مداخله‌ای هستی‌شناسانه در اراده جمعی است که خیابان را از عاملیت می‌اندازد و نظم موجود را به‌عنوان وضعیت نهایی تثبیت می‌کند.

محمدعلی فروغی نه یک انگلوفیل ساده، که نجات‌دهندۀ سلطنتی بود که ملت را حذف کرد تا حافظ منافع بریتانیا بماند.

«بعثت» یعنی حضور عملی مردم در میدان؛ از پذیرش ندای امام خمینی (ره) تا دفاع مقدس، فتنه‌ها و اخیراً حل مسئلۀ امنیت. رمز تداوم نهضت تا انقلاب مهدی (عج)، شناخت همین فرایند بعثت و جاری کردن آن در همه نظامات اسلامی است.