تهران، قلب تپندۀ تاریخی شد که در سوگ «امام شهید» خویش می‌تپید؛ اقیانوس میلیونی مردم درحالیکه ده استان عراق نیز به احترامش تعطیل بود، پیکر مردی را بدرقه کردند که تجسم ایستادگی بر آرمان «اسلام ناب» و پاداش استقامت در برابر استکبار بود.

شهید سید علی خامنه‌ای را می‌توان هخامنشی‌ترین حاکم ایران پس از اسلام نامید؛ او با احیای محور جبل‌عامل تا باب‌المندب، ایران باستان را با حماسه تشیع درآمیخت و اکنون میراث او در جنگی سرنوشت‌ساز با غرب، پس از ۴۰ روز نبرد هوشمندانه، ترازوی میدان را به سود فرزندان ایران چرخانده است؛ به شرط آنکه نگاه‌های کوتاه‌بین بر عزم راهبردی غلبه نکنند.

روایت‌های متضاد از وقایع ایران نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های امپریالیستی با تحریف واقعیت، مشکلات را به جای مسببان واقعی به پای نظام می‌نویسند؛ اما آگاهی از این تحریف‌ها، امکان تشخیص درست را فراهم می‌آورد و جامعه را به تحلیل مستقل و مقاومت در برابر روایت‌های وارداتی سوق می‌دهد.

کاربرد مفهوم «جمهوری سوم» برای ایران، قیاسی ساده‌سازانه از تاریخ فرانسه است که تفاوت‌های بنیادین در زمینه‌های تاریخی، ماهیت دین و دولت، و واقع‌بینی سیاسی را نادیده گرفته و به جای راهکار بومی، آرزویی خام را دنبال می‌کند.

جهان امروز ساختهٔ تمدن غربیِ چند قرن اخیر است که ایران را به حاشیه راند؛ اما انقلاب اسلامی و سپس جنگ رمضان با بازپسگیری قلمرو دریایی، بار دیگر ظرفیت جهان‌سازی ایران را آشکار کرد. اکنون وظیفهٔ اندیشهٔ ایرانی ترسیم جهانی فراتر از غرب است.

در کشاکش جنگ و بحران، «شجاعت روشنفکری» مرز میان خاموشی منفعلانه و حق‌گویی صریح را آشکار می‌کند. آنجا که وجدان و عقل بر دانش صرف پیشی می‌گیرد و حجاب علم فرو می‌ریزد، روشنفکر شجاع، اشتباه خویش را می‌پذیرد و از سیرک فریب غرب فاصله می‌گیرد.

جنگ رمضان نشان داد روشنفکری ایران گرفتار «تحجر مدرن» شده است؛ همچنان در افق مفاهیم غربی می‌اندیشد و از درک رخدادی که محاسبات مادی را درهم می‌شکند، ناتوان است. جامعۀ، پیش از روشنفکران دلالت‌های تاریخی را فهمید؛ این وارونگی، پرسش‌آمیزترین میراث این جنگ است.

فناوری نظامی محل تلاقی قدرت و اندیشه است. جنگ‌های تحمیلی به ایران جان تازه‌ای داد، اما علوم انسانی همچنان مصرف‌کنندهٔ نظریات دست‌چندم غرب است. اکنون پس از طوفان الاقصی، جهان منتظر نظریۀ بومی ایرانی-اسلامی است که پشتوانهٔ این سد محکم را نشان دهد.

تروریسم فرهنگی به معنای نابودی نشانه‌های هویتی و تمدنی دیگری، از وهابیت سعودی تا داعش ادامه یافت، اما در شکل رادیکال‌تر «هایپرتروریسم»، رژیم صهیونیستی و آمریکا با تخریب میراث فرهنگی، مکتب‌ها و شخصیت‌ها، به دنبال معدوم‌سازی مطلق دیگری‌اند.

انسان موجودی تاریخی است و تفکر و کنش اصیل بدون خودآگاهی از سنت ممکن نیست. گسست روشنفکران ایرانی از میراث دینی، ملی و معنوی خویش، مهم‌ترین دلیل بحران تفکر و بی‌ثمری کنش‌گری سیاسی-اجتماعی آنان در جهان معاصر است.