سید حسن نصرالله قدرت را از بمب و موشک به ایمان و اراده مردم کشاند و مقاومت را جاودانه کرد.  

این یادداشت با تأکید بر تفاوت میان برداشت‌های گوناگون از «وحدت»، به نقد تلقی‌های صوری و سیاسی از انسجام اجتماعی می‌پردازد و وحدت حقیقی را امری درونی و برخاسته از مبانی دینی می‌داند. نویسنده با استناد به دیدگاه متفکرانی همچون امام خمینی(ره)، شهید مطهری، شهید بهشتی و علامه مصباح، «وحدت کلمه» را در جامعه اسلامی در امتداد اسلام و ولایت می‌داند و بر ضرورت بازخوانی مبانی معرفتی وحدت و تبیین مراد حقیقی از انسجام اجتماعی تأکید می‌کند.

علیرضا بلیغ در این یادداشت با تحلیل پیام‌های اخیر مقام معظم رهبری به سران قوا، آن‌ها را فراتر از توصیه‌هایی اجرایی و در چارچوب دو مسئله اساسی تداوم جنگ در اشکال مختلف و تحول اجتماعی و آمادگی مردم تفسیر می‌کند. نویسنده با تأکید بر مخدوش‌شدن رابطه نمایندگی میان مردم و نهادهای حکمرانی، معتقد است بازسازی این رابطه و بازگرداندن حکمرانی به مسیر استقلال، عدالت و نمایندگی واقعی مردم، از الزامات شرایط کنونی کشور است.

این یادداشت با نقد برداشت یک‌سویه از مفهوم «وحدت» و تبدیل آن به مطالبه‌ای صرفاً از مردم، بر ضرورت دوسویه بودن مسئولیت حفظ انسجام اجتماعی تأکید می‌کند. نویسنده با اشاره به بازتولید این رویکرد در قالب «وفاق»، معتقد است همان‌گونه که مردم برای حفظ وحدت باید از ایجاد شکاف و اختلاف پرهیز کنند، دولت و مسئولان نیز موظف‌اند در تصمیم‌گیری‌های خود دغدغه‌ها و نگرانی‌های مردم را در نظر بگیرند و از تبدیل «وحدت» به ابزاری برای سلب حق سؤال، انتقاد یا توجیه تصمیمات سیاسی پرهیز کنند.

طرح دوگانه «جنگ و صلح» از سوی برخی چهره‌های جریان اصلاحات، به‌زعم نویسنده، مسئله پیچیده ایران و آمریکا را به انتخابی ساده میان مصالحه و نابودی تقلیل می‌دهد. این یادداشت با نقد این صورت‌بندی، تأکید می‌کند که تأمین امنیت و منافع ملی صرفاً در گرو مذاکره و امتیازدهی نیست، بلکه به مجموعه‌ای از مؤلفه‌ها همچون مقاومت، بازدارندگی، حفظ استقلال سیاسی و صیانت از عزت ملی نیاز دارد.

سخنان اخیر سیدمحمد خاتمی درباره ضرورت کاهش تنش، مذاکره و صلح، این پرسش را پیش می‌کشد که در منطق انقلاب اسلامی، صلح باید «هدف» باشد یا «نتیجه» حفظ حق، عزت و قدرت؟ این یادداشت با نقد تقلیل مسئله به دوگانه جنگ و صلح، تأکید می‌کند که صلح زمانی معنا و اعتبار دارد که در امتداد قدرت و مقاومت، به امنیت پایدار و تأمین منافع ملی منجر شود.

آیا تأکید بر وحدت می‌تواند به ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد و حذف اختلافات واقعی از عرصه سیاست تبدیل شود؟ این یادداشت با بررسی نسبت میان اختلاف سیاسی، عقلانیت و مفهوم وحدت، استدلال می‌کند که مخالفت با تصمیم‌های دولت را نمی‌توان صرفاً به جناح‌بندی و منافع سیاسی تقلیل داد و تأکید دارد که سیاست، عرصه مواجهه و سنجش تدبیرهای متفاوت برای اداره امور کشور است.

محمد پازوکی در یادداشت «سراب اعتمادسازی» با بررسی تحول نگاه نخبگان ایرانی به غرب از دوره قاجار تا امروز، ریشه بخشی از رویکرد اعتمادسازی و جلب رضایت غرب را در شکل‌گیری ذهنیتی می‌داند که غرب را به مرجع داوری درباره ایران تبدیل کرده است؛ رویکردی که به باور نویسنده، حتی پس از انقلاب اسلامی نیز در بخشی از فضای سیاسی کشور استمرار یافته و گاه منافع و حقوق ملی را تحت‌الشعاع قرار داده است.

این یادداشت با نگاهی انتقادی به تحولات معاصر در حوزه حکمرانی، اقتصاد و فضای سایبری، نشان می‌دهد که شعار «توزیع قدرت» در بسیاری از الگوهای جدید، لزوماً به کاهش سلطه و افزایش آزادی منجر نشده، بلکه در مواردی به شکل‌گیری الگوهای پیچیده‌تر و پنهان‌تر تمرکز قدرت انجامیده است. نویسنده با مقایسه این روند با الگوی اسلامی حکمرانی، بر ضرورت تمایز میان «توزیع سازنده قدرت» و «تمرکز مسئولانه» در برابر اشکال نوین سلطه تأکید می‌کند.

در روایت جنگ، بزرگ‌نمایی و کوچک‌نمایی هر دو می‌توانند به تحریف واقعیت بینجامند؛ آنچه جامعه امروز به آن نیاز دارد، روایتی «درست» و متوازن از میدان است؛ روایتی که نه با ایجاد هراس، روحیه مردم را تضعیف کند و نه با دست‌کم گرفتن توان و تهدید دشمن، ضرورت هوشیاری و آمادگی را به حاشیه ببرد. در این میان، رسانه وظیفه دارد تصویری دقیق از واقعیت ارائه دهد و افکار عمومی را برای مواجهه با جنگی که هنوز پایان نیافته و برای دوره پس از آن، یعنی جهاد سازندگی، آماده نگه دارد.

در سال‌های اخیر، برخی جریان‌های فکری و سیاسی با استناد به تجربه تاریخی «جمهوری سوم فرانسه»، آینده جمهوری اسلامی ایران را در مسیر گذار از حکمرانی دینی به سکولاریسم ترسیم کرده‌اند؛ اما بررسی تطبیقی دو تجربه نشان می‌دهد این قیاس، بر نادیده گرفتن تفاوت‌های بنیادین در منشأ مشروعیت، نسبت دین و دولت و ساختارهای تاریخی استوار است.

پیام اخیر رهبر انقلاب درباره تفاهم‌نامه روسای جمهور ایران و آمریکا، ضمن تفکیک «اجازه» از «موافقت کامل»، مسئولیت را متوجه رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی کرده و با اشاره به نظر اولیه متفاوت، اجازه مشروط به حفظ حقوق ملت و جبهه مقاومت داده است.