گسترش تلفن همراه و اینترنت، پیمایش‌های تلفنی و آنلاین را به ابزاری سریع و کم‌هزینه برای شناخت مسائل فرهنگی و اجتماعی ایران تبدیل کرده است؛ اما سهولت دسترسی به پاسخ‌گویان، لزوماً به معنای دستیابی به تصویری دقیق و نماینده از جامعه نیست. ضعف در چارچوب نمونه‌گیری، عدم پاسخ‌گویی و تفاوت گروه‌های حاضر و غایب در نمونه می‌تواند نتایج پیمایش را با سوگیری مواجه کند؛ مسئله‌ای که در موضوعات حساس فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

در روایت جنگ، بزرگ‌نمایی و کوچک‌نمایی هر دو می‌توانند به تحریف واقعیت بینجامند؛ آنچه جامعه امروز به آن نیاز دارد، روایتی «درست» و متوازن از میدان است؛ روایتی که نه با ایجاد هراس، روحیه مردم را تضعیف کند و نه با دست‌کم گرفتن توان و تهدید دشمن، ضرورت هوشیاری و آمادگی را به حاشیه ببرد. در این میان، رسانه وظیفه دارد تصویری دقیق از واقعیت ارائه دهد و افکار عمومی را برای مواجهه با جنگی که هنوز پایان نیافته و برای دوره پس از آن، یعنی جهاد سازندگی، آماده نگه دارد.