این یادداشت با استفاده از مفهوم استعاری «زامبی»، وضعیت انسان معاصر را از منظر نسبت او با اراده، معنا و غایت زندگی نقد می‌کند و مدعی است که سرگرمی، روزمرگی و غلبه میل می‌تواند انسان را از کنشگری و اراده تهی کند. نویسنده در ادامه، تقابل ایران و آمریکا را نیز در سطحی عمیق‌تر، نزاع بر سر «اراده معطوف به عمل» و امکان ایستادگی در برابر ظلم داخلی و خارجی می‌داند و نسبت به تبدیل جامعه به توده‌ای منفعل و مصرف‌کننده هشدار می‌دهد.