آیا تأکید بر وحدت می‌تواند به ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد و حذف اختلافات واقعی از عرصه سیاست تبدیل شود؟ این یادداشت با بررسی نسبت میان اختلاف سیاسی، عقلانیت و مفهوم وحدت، استدلال می‌کند که مخالفت با تصمیم‌های دولت را نمی‌توان صرفاً به جناح‌بندی و منافع سیاسی تقلیل داد و تأکید دارد که سیاست، عرصه مواجهه و سنجش تدبیرهای متفاوت برای اداره امور کشور است.

بعضی رفتن‌ها پایان یک زندگی نیست؛ فروپاشی نظمی پنهان در جان انسان‌هاست. وداع با سید علی خامنه‌ای، وداع با پناهی آرام برای نسل‌هایی است که در هیاهوی آشوب‌های منطقه، در او تکیه‌گاهی یافتند فراتر از سیاست؛ مردی که مقاومت را از شعار به منطق تبدیل کرد و اکنون در غیبتش، جرئت ایستادن را در دل تاریخ امتداد می‌بخشد.

۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی ایران، فرصتی است برای تقویت عاملیت جامعه یا تکرار الگوی مصرف‌گرای خلیجی؛ توسعه‌ای که جامعه را تماشاگر پروژه‌ها کند، استقلال را در مدار قدرت آمریکا هضم می‌کند و به جای انسانِ آفریننده، مصرف‌کننده می‌سازد.

بن‌بست یعنی روش قبلی جواب نمی‌دهد، نه اینکه راهی نیست. در سیاست و جنگ، بن‌بست نشان می‌دهد باید دنده عوض کرد، نه اینکه نشست و صبر کرد. خطر اصلی عادت به نرفتن است، نه خودِ بن‌بست.

در میانۀ نبرد هویتی و پیش از شکست دشمن، مذاکره به‌جای ابزاری برای مدیریت تنش، مداخله‌ای هستی‌شناسانه در اراده جمعی است که خیابان را از عاملیت می‌اندازد و نظم موجود را به‌عنوان وضعیت نهایی تثبیت می‌کند.