سید حسن نصرالله قدرت را از بمب و موشک به ایمان و اراده مردم کشاند و مقاومت را جاودانه کرد.  

سخنان اخیر سیدمحمد خاتمی درباره ضرورت کاهش تنش، مذاکره و صلح، این پرسش را پیش می‌کشد که در منطق انقلاب اسلامی، صلح باید «هدف» باشد یا «نتیجه» حفظ حق، عزت و قدرت؟ این یادداشت با نقد تقلیل مسئله به دوگانه جنگ و صلح، تأکید می‌کند که صلح زمانی معنا و اعتبار دارد که در امتداد قدرت و مقاومت، به امنیت پایدار و تأمین منافع ملی منجر شود.

چرا با وجود حجم قابل‌توجه مقالات، همایش‌ها و استفاده از نظریه‌های مختلف، علوم انسانی در ایران همچنان با مسئله تولید علم مواجه است؟ این یادداشت، ضعف در «صورت‌بندی مسئله» را یکی از گره‌های اصلی این وضعیت می‌داند و بر ضرورت آغاز پژوهش از مشاهده دقیق واقعیت اجتماعی، ساختن پرسش‌های بومی و حرکت از مصرف نظریه‌های آماده به سمت مفهوم‌سازی و تولید چارچوب‌های علمی تأکید می‌کند.

در سال‌های اخیر، برخی جریان‌های فکری و سیاسی با استناد به تجربه تاریخی «جمهوری سوم فرانسه»، آینده جمهوری اسلامی ایران را در مسیر گذار از حکمرانی دینی به سکولاریسم ترسیم کرده‌اند؛ اما بررسی تطبیقی دو تجربه نشان می‌دهد این قیاس، بر نادیده گرفتن تفاوت‌های بنیادین در منشأ مشروعیت، نسبت دین و دولت و ساختارهای تاریخی استوار است.

پیش از آنکه مسئله‌ای را بفهمیم، مجبوریم نسبت خود را با آن اعلام کنیم. این زیستِ واکنشی، نامش «مصرف موضع» است و آرام‌آرام عقلانیت اجتماعی را از میدان به در می‌کند.