احمد کوثری در این یادداشت با بررسی عملکرد بخش علمی مجمع تقریب مذاهب اسلامی در چهلمین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی، از فاصله گرفتن «تقریب» از مسائل واقعی و راهبردی جهان اسلام انتقاد می‌کند. نویسنده با اشاره به ضعف در حضور و گفت‌وگوی مستقیم با علمای اهل‌سنت، فقدان گفتمان روشن درباره وحدت و سردرگمی در تشخیص تهدیدها و فرصت‌های جریان‌های اسلامی، بر ضرورت عبور از همایش‌های تشریفاتی و حرکت به سوی تقریبِ راهبردی، اجتماعی و عملیاتی تأکید دارد.

پس از شصت سال حسرت زیارت عتبات، شهادت، پیکر او را به ضیافتی عاشقانه در نجف و کربلا برد تا پیشاپیش زائران، مسیر اربعین را طواف کند؛ و سرانجام مشهدالرضا قیامتی شد از اشک و حماسه که در آن، امتی داغدار، علمدار بیداری خود را در جوار شمس‌الشموس به خاک سپرد تا بذر تمدن مقاومت با خونش جاودانه شود.

تهران، قلب تپندۀ تاریخی شد که در سوگ «امام شهید» خویش می‌تپید؛ اقیانوس میلیونی مردم درحالیکه ده استان عراق نیز به احترامش تعطیل بود، پیکر مردی را بدرقه کردند که تجسم ایستادگی بر آرمان «اسلام ناب» و پاداش استقامت در برابر استکبار بود.

تفاهم‌نامۀ اخیر ایران و آمریکا، اگرچه با اجازۀ مشروط رهبر انقلاب همراه شده، اما در تضاد با هشدارهای تاریخی امام خمینی (ره) و تجربۀ بدعهدی آمریکا، خطایی راهبردی است که مسئولیت آن با رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی بوده و تحقق شروط هفتگانه، تنها معیار داوری نهایی خواهد بود.

شب تاسوعا، الگوی وفاداری مطلق حضرت ابوالفضل به امام را در تبعیت از رهبری و تحقق بیانیه ۲۸ خرداد با هفت شرط عزت‌بخش ترسیم می‌کند؛ مسئولان و مردم، هرکدام با پیگیری و نظارت، علم انقلاب را تا تحقق کامل اهدافش استوار نگه می‌دارند.

امروز نبرد اصلی در میدان «انسجام اجتماعی» است؛ جایی که جان‌فدایان باید با ذبح منیت‌های سیاسی و خویشتن‌داری راهبردی، از تبدیل اختلاف‌های موجّه به تنازعِ فرساینده جلوگیری کنند و یکپارچگی جبهه خودی را فدای اثبات حقانیت فردی نسازند.