این یادداشت با نقد برداشت یک‌سویه از مفهوم «وحدت» و تبدیل آن به مطالبه‌ای صرفاً از مردم، بر ضرورت دوسویه بودن مسئولیت حفظ انسجام اجتماعی تأکید می‌کند. نویسنده با اشاره به بازتولید این رویکرد در قالب «وفاق»، معتقد است همان‌گونه که مردم برای حفظ وحدت باید از ایجاد شکاف و اختلاف پرهیز کنند، دولت و مسئولان نیز موظف‌اند در تصمیم‌گیری‌های خود دغدغه‌ها و نگرانی‌های مردم را در نظر بگیرند و از تبدیل «وحدت» به ابزاری برای سلب حق سؤال، انتقاد یا توجیه تصمیمات سیاسی پرهیز کنند.

آیا تأکید بر وحدت می‌تواند به ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد و حذف اختلافات واقعی از عرصه سیاست تبدیل شود؟ این یادداشت با بررسی نسبت میان اختلاف سیاسی، عقلانیت و مفهوم وحدت، استدلال می‌کند که مخالفت با تصمیم‌های دولت را نمی‌توان صرفاً به جناح‌بندی و منافع سیاسی تقلیل داد و تأکید دارد که سیاست، عرصه مواجهه و سنجش تدبیرهای متفاوت برای اداره امور کشور است.