آیا تأکید بر وحدت می‌تواند به ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد و حذف اختلافات واقعی از عرصه سیاست تبدیل شود؟ این یادداشت با بررسی نسبت میان اختلاف سیاسی، عقلانیت و مفهوم وحدت، استدلال می‌کند که مخالفت با تصمیم‌های دولت را نمی‌توان صرفاً به جناح‌بندی و منافع سیاسی تقلیل داد و تأکید دارد که سیاست، عرصه مواجهه و سنجش تدبیرهای متفاوت برای اداره امور کشور است.

در سال‌های اخیر، برخی جریان‌های فکری و سیاسی با استناد به تجربه تاریخی «جمهوری سوم فرانسه»، آینده جمهوری اسلامی ایران را در مسیر گذار از حکمرانی دینی به سکولاریسم ترسیم کرده‌اند؛ اما بررسی تطبیقی دو تجربه نشان می‌دهد این قیاس، بر نادیده گرفتن تفاوت‌های بنیادین در منشأ مشروعیت، نسبت دین و دولت و ساختارهای تاریخی استوار است.

در بازی وارونه‌ی گرگ و پیرزنِ قصه‌ی کدو قلقله‌زن، این بار گرگِ آمریکایی است که برای گریز از فرسایش ماشین جنگی‌اش در گرمای طاقت‌فرسای خلیج فارس، وقت می‌خرد؛ اما غفلت از این تاکتیک و خوش‌بینی به سکوتِ دشمن، می‌تواند ایران را در هوای مساعد، با توفانِ از پیش‌تعیین‌شده‌ای روبه‌رو کند.

بن‌بست یعنی روش قبلی جواب نمی‌دهد، نه اینکه راهی نیست. در سیاست و جنگ، بن‌بست نشان می‌دهد باید دنده عوض کرد، نه اینکه نشست و صبر کرد. خطر اصلی عادت به نرفتن است، نه خودِ بن‌بست.

جنگ اخیر ایران با اتحاد غرب، نبرد آزادی در برابر بردگی است؛ موجودیت جمهوری اسلامی با وجود فشارهای سخت بی‌سابقه، سوءمدیریت‌های داخلی و غارت‌ها، معجزه‌آسا پایدار مانده و این بزنگاه تاریخی، آغازی برای تحقق آرمان‌های بزرگ انقلاب از دل خاکستر خواهد بود.

دوقطبی واقعی نه شرق در برابر غرب، بلکه تقابل تمدن مدرن با انقلاب اسلامی است؛ انقلابی که قدرت را نه در ابزار مادی، که در ایمان و نصرت الهی می‌جوید و در میانۀ نبرد رمضان، منطق تازه‌ای از ایستادگی را به نمایش گذاشت.

نزاع ما و رژیم صهیونیستی بر سر هسته‌ای نیست