آیا تأکید بر وحدت می‌تواند به ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد و حذف اختلافات واقعی از عرصه سیاست تبدیل شود؟ این یادداشت با بررسی نسبت میان اختلاف سیاسی، عقلانیت و مفهوم وحدت، استدلال می‌کند که مخالفت با تصمیم‌های دولت را نمی‌توان صرفاً به جناح‌بندی و منافع سیاسی تقلیل داد و تأکید دارد که سیاست، عرصه مواجهه و سنجش تدبیرهای متفاوت برای اداره امور کشور است.

محمد پازوکی در یادداشت «سراب اعتمادسازی» با بررسی تحول نگاه نخبگان ایرانی به غرب از دوره قاجار تا امروز، ریشه بخشی از رویکرد اعتمادسازی و جلب رضایت غرب را در شکل‌گیری ذهنیتی می‌داند که غرب را به مرجع داوری درباره ایران تبدیل کرده است؛ رویکردی که به باور نویسنده، حتی پس از انقلاب اسلامی نیز در بخشی از فضای سیاسی کشور استمرار یافته و گاه منافع و حقوق ملی را تحت‌الشعاع قرار داده است.

این یادداشت با نگاهی انتقادی به تحولات معاصر در حوزه حکمرانی، اقتصاد و فضای سایبری، نشان می‌دهد که شعار «توزیع قدرت» در بسیاری از الگوهای جدید، لزوماً به کاهش سلطه و افزایش آزادی منجر نشده، بلکه در مواردی به شکل‌گیری الگوهای پیچیده‌تر و پنهان‌تر تمرکز قدرت انجامیده است. نویسنده با مقایسه این روند با الگوی اسلامی حکمرانی، بر ضرورت تمایز میان «توزیع سازنده قدرت» و «تمرکز مسئولانه» در برابر اشکال نوین سلطه تأکید می‌کند.

در روایت جنگ، بزرگ‌نمایی و کوچک‌نمایی هر دو می‌توانند به تحریف واقعیت بینجامند؛ آنچه جامعه امروز به آن نیاز دارد، روایتی «درست» و متوازن از میدان است؛ روایتی که نه با ایجاد هراس، روحیه مردم را تضعیف کند و نه با دست‌کم گرفتن توان و تهدید دشمن، ضرورت هوشیاری و آمادگی را به حاشیه ببرد. در این میان، رسانه وظیفه دارد تصویری دقیق از واقعیت ارائه دهد و افکار عمومی را برای مواجهه با جنگی که هنوز پایان نیافته و برای دوره پس از آن، یعنی جهاد سازندگی، آماده نگه دارد.

در سال‌های اخیر، برخی جریان‌های فکری و سیاسی با استناد به تجربه تاریخی «جمهوری سوم فرانسه»، آینده جمهوری اسلامی ایران را در مسیر گذار از حکمرانی دینی به سکولاریسم ترسیم کرده‌اند؛ اما بررسی تطبیقی دو تجربه نشان می‌دهد این قیاس، بر نادیده گرفتن تفاوت‌های بنیادین در منشأ مشروعیت، نسبت دین و دولت و ساختارهای تاریخی استوار است.

پیام اخیر رهبر انقلاب درباره تفاهم‌نامه روسای جمهور ایران و آمریکا، ضمن تفکیک «اجازه» از «موافقت کامل»، مسئولیت را متوجه رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی کرده و با اشاره به نظر اولیه متفاوت، اجازه مشروط به حفظ حقوق ملت و جبهه مقاومت داده است.

بیانیه اخیر مقام معظم رهبری با کلیدواژه «علی‌الاصول» نشان می‌دهد که تصمیمات سیاسی نه واکنش لحظه‌ای، بلکه در چارچوب مبانی فکری معنا می‌یابند؛ فهم این مبانی، تحلیل سیاسی را از تبعیت صرف به مشارکت فعال در جهت‌گیری‌های نظام ارتقا می‌دهد و کیفیت تصمیم‌گیری را بهبود می‌بخشد.

بن‌بست یعنی روش قبلی جواب نمی‌دهد، نه اینکه راهی نیست. در سیاست و جنگ، بن‌بست نشان می‌دهد باید دنده عوض کرد، نه اینکه نشست و صبر کرد. خطر اصلی عادت به نرفتن است، نه خودِ بن‌بست.

جنگ اخیر ایران با اتحاد غرب، نبرد آزادی در برابر بردگی است؛ موجودیت جمهوری اسلامی با وجود فشارهای سخت بی‌سابقه، سوءمدیریت‌های داخلی و غارت‌ها، معجزه‌آسا پایدار مانده و این بزنگاه تاریخی، آغازی برای تحقق آرمان‌های بزرگ انقلاب از دل خاکستر خواهد بود.

دوقطبی واقعی نه شرق در برابر غرب، بلکه تقابل تمدن مدرن با انقلاب اسلامی است؛ انقلابی که قدرت را نه در ابزار مادی، که در ایمان و نصرت الهی می‌جوید و در میانۀ نبرد رمضان، منطق تازه‌ای از ایستادگی را به نمایش گذاشت.

نزاع ما و رژیم صهیونیستی بر سر هسته‌ای نیست

چه اختلافی ممنوع است؟