تفاهم‌نامۀ اخیر ایران و آمریکا، اگرچه با اجازۀ مشروط رهبر انقلاب همراه شده، اما در تضاد با هشدارهای تاریخی امام خمینی (ره) و تجربۀ بدعهدی آمریکا، خطایی راهبردی است که مسئولیت آن با رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی بوده و تحقق شروط هفتگانه، تنها معیار داوری نهایی خواهد بود.

پیام اخیر رهبر انقلاب درباره تفاهم‌نامه روسای جمهور ایران و آمریکا، ضمن تفکیک «اجازه» از «موافقت کامل»، مسئولیت را متوجه رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی کرده و با اشاره به نظر اولیه متفاوت، اجازه مشروط به حفظ حقوق ملت و جبهه مقاومت داده است.

شب تاسوعا، الگوی وفاداری مطلق حضرت ابوالفضل به امام را در تبعیت از رهبری و تحقق بیانیه ۲۸ خرداد با هفت شرط عزت‌بخش ترسیم می‌کند؛ مسئولان و مردم، هرکدام با پیگیری و نظارت، علم انقلاب را تا تحقق کامل اهدافش استوار نگه می‌دارند.

۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی ایران، فرصتی است برای تقویت عاملیت جامعه یا تکرار الگوی مصرف‌گرای خلیجی؛ توسعه‌ای که جامعه را تماشاگر پروژه‌ها کند، استقلال را در مدار قدرت آمریکا هضم می‌کند و به جای انسانِ آفریننده، مصرف‌کننده می‌سازد.

بیانیه اخیر مقام معظم رهبری با کلیدواژه «علی‌الاصول» نشان می‌دهد که تصمیمات سیاسی نه واکنش لحظه‌ای، بلکه در چارچوب مبانی فکری معنا می‌یابند؛ فهم این مبانی، تحلیل سیاسی را از تبعیت صرف به مشارکت فعال در جهت‌گیری‌های نظام ارتقا می‌دهد و کیفیت تصمیم‌گیری را بهبود می‌بخشد.

روایت‌های متضاد از وقایع ایران نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های امپریالیستی با تحریف واقعیت، مشکلات را به جای مسببان واقعی به پای نظام می‌نویسند؛ اما آگاهی از این تحریف‌ها، امکان تشخیص درست را فراهم می‌آورد و جامعه را به تحلیل مستقل و مقاومت در برابر روایت‌های وارداتی سوق می‌دهد.

کاربرد مفهوم «جمهوری سوم» برای ایران، قیاسی ساده‌سازانه از تاریخ فرانسه است که تفاوت‌های بنیادین در زمینه‌های تاریخی، ماهیت دین و دولت، و واقع‌بینی سیاسی را نادیده گرفته و به جای راهکار بومی، آرزویی خام را دنبال می‌کند.

جهان امروز ساختهٔ تمدن غربیِ چند قرن اخیر است که ایران را به حاشیه راند؛ اما انقلاب اسلامی و سپس جنگ رمضان با بازپسگیری قلمرو دریایی، بار دیگر ظرفیت جهان‌سازی ایران را آشکار کرد. اکنون وظیفهٔ اندیشهٔ ایرانی ترسیم جهانی فراتر از غرب است.

در کشاکش جنگ و بحران، «شجاعت روشنفکری» مرز میان خاموشی منفعلانه و حق‌گویی صریح را آشکار می‌کند. آنجا که وجدان و عقل بر دانش صرف پیشی می‌گیرد و حجاب علم فرو می‌ریزد، روشنفکر شجاع، اشتباه خویش را می‌پذیرد و از سیرک فریب غرب فاصله می‌گیرد.

در حالی که به جای آنکه جامعه ایران فروبپاشد، انگاره‌ها و کلیشه‌های جریان روشنفکری درباره آن فروپاشید، اما محفل حلزون‌های خانه‌ به دوشی که پیش از جنگ از کورتکس کوچک ایرانیان و آغاز جنگ داخلی در کشور صحبت می‌کرد مجدداً در حال بازیابی و فضاسازی به نیت تاثیرگذاری بر نظام تصمیم‌سازی کشور برای عدول و انحراف از پارادایم و ایده‌های انقلاب اسلامی است.

جنگ رمضان نشان داد روشنفکری ایران گرفتار «تحجر مدرن» شده است؛ همچنان در افق مفاهیم غربی می‌اندیشد و از درک رخدادی که محاسبات مادی را درهم می‌شکند، ناتوان است. جامعۀ، پیش از روشنفکران دلالت‌های تاریخی را فهمید؛ این وارونگی، پرسش‌آمیزترین میراث این جنگ است.

فناوری نظامی محل تلاقی قدرت و اندیشه است. جنگ‌های تحمیلی به ایران جان تازه‌ای داد، اما علوم انسانی همچنان مصرف‌کنندهٔ نظریات دست‌چندم غرب است. اکنون پس از طوفان الاقصی، جهان منتظر نظریۀ بومی ایرانی-اسلامی است که پشتوانهٔ این سد محکم را نشان دهد.