پس از شصت سال حسرت زیارت عتبات، شهادت، پیکر او را به ضیافتی عاشقانه در نجف و کربلا برد تا پیشاپیش زائران، مسیر اربعین را طواف کند؛ و سرانجام مشهدالرضا قیامتی شد از اشک و حماسه که در آن، امتی داغدار، علمدار بیداری خود را در جوار شمس‌الشموس به خاک سپرد تا بذر تمدن مقاومت با خونش جاودانه شود.

بعضی رفتن‌ها پایان یک زندگی نیست؛ فروپاشی نظمی پنهان در جان انسان‌هاست. وداع با سید علی خامنه‌ای، وداع با پناهی آرام برای نسل‌هایی است که در هیاهوی آشوب‌های منطقه، در او تکیه‌گاهی یافتند فراتر از سیاست؛ مردی که مقاومت را از شعار به منطق تبدیل کرد و اکنون در غیبتش، جرئت ایستادن را در دل تاریخ امتداد می‌بخشد.

حضور پرشور میلیونی و حماسی ملت ایران در تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب پدیده‌ای فراتر از سوگواری بود؛ تجلی‌گاه همبستگی ملی، تجدید میثاق با آرمان‌های مقاومت، بازتولید ارزش‌ها، نمایش قدرت بازدارنده، و تبدیل تهدید به فرصت برای انسجام و الگوسازی نسل‌های آینده.

تهران، قلب تپندۀ تاریخی شد که در سوگ «امام شهید» خویش می‌تپید؛ اقیانوس میلیونی مردم درحالیکه ده استان عراق نیز به احترامش تعطیل بود، پیکر مردی را بدرقه کردند که تجسم ایستادگی بر آرمان «اسلام ناب» و پاداش استقامت در برابر استکبار بود.

شهید سید علی خامنه‌ای را می‌توان هخامنشی‌ترین حاکم ایران پس از اسلام نامید؛ او با احیای محور جبل‌عامل تا باب‌المندب، ایران باستان را با حماسه تشیع درآمیخت و اکنون میراث او در جنگی سرنوشت‌ساز با غرب، پس از ۴۰ روز نبرد هوشمندانه، ترازوی میدان را به سود فرزندان ایران چرخانده است؛ به شرط آنکه نگاه‌های کوتاه‌بین بر عزم راهبردی غلبه نکنند.

در تحولات جنگ رمضان، برخلاف تصور رایج از پیشاهنگی نخبگان، این مردم بودند که با رهایی از قفس نظریه‌های غربی، زودتر به خودآگاهی تاریخی رسیدند و تجمعاتشان نه واکنشی احساسی، که کنشی آگاهانه در دفاع از هویت تمدنی بود؛ درکی که پیام اخیر رهبر انقلاب نیز آن را تأیید کرد.

کاربرد مفهوم «جمهوری سوم» برای ایران، قیاسی ساده‌سازانه از تاریخ فرانسه است که تفاوت‌های بنیادین در زمینه‌های تاریخی، ماهیت دین و دولت، و واقع‌بینی سیاسی را نادیده گرفته و به جای راهکار بومی، آرزویی خام را دنبال می‌کند.

جهان امروز ساختهٔ تمدن غربیِ چند قرن اخیر است که ایران را به حاشیه راند؛ اما انقلاب اسلامی و سپس جنگ رمضان با بازپسگیری قلمرو دریایی، بار دیگر ظرفیت جهان‌سازی ایران را آشکار کرد. اکنون وظیفهٔ اندیشهٔ ایرانی ترسیم جهانی فراتر از غرب است.

در کشاکش جنگ و بحران، «شجاعت روشنفکری» مرز میان خاموشی منفعلانه و حق‌گویی صریح را آشکار می‌کند. آنجا که وجدان و عقل بر دانش صرف پیشی می‌گیرد و حجاب علم فرو می‌ریزد، روشنفکر شجاع، اشتباه خویش را می‌پذیرد و از سیرک فریب غرب فاصله می‌گیرد.

جنگ رمضان نشان داد روشنفکری ایران گرفتار «تحجر مدرن» شده است؛ همچنان در افق مفاهیم غربی می‌اندیشد و از درک رخدادی که محاسبات مادی را درهم می‌شکند، ناتوان است. جامعۀ، پیش از روشنفکران دلالت‌های تاریخی را فهمید؛ این وارونگی، پرسش‌آمیزترین میراث این جنگ است.

تروریسم فرهنگی به معنای نابودی نشانه‌های هویتی و تمدنی دیگری، از وهابیت سعودی تا داعش ادامه یافت، اما در شکل رادیکال‌تر «هایپرتروریسم»، رژیم صهیونیستی و آمریکا با تخریب میراث فرهنگی، مکتب‌ها و شخصیت‌ها، به دنبال معدوم‌سازی مطلق دیگری‌اند.

انسان موجودی تاریخی است و تفکر و کنش اصیل بدون خودآگاهی از سنت ممکن نیست. گسست روشنفکران ایرانی از میراث دینی، ملی و معنوی خویش، مهم‌ترین دلیل بحران تفکر و بی‌ثمری کنش‌گری سیاسی-اجتماعی آنان در جهان معاصر است.