وحدت، مقاومت، پیروزی

نزدیک به شش ماه از تعطیلی دروس و مباحث حوزوی می‌گذرد. نخست باید باور کنیم که کشور درگیر جنگ است و در هر شرایطی، جنگ در اولویت نخست قرار دارد. درس‌خواندن بسیار ضروری است، اما در زمان جنگ، جنگ اولویت اول است. متأسفانه جنگی که اکنون به ما تحمیل شده، همانند جنگ ایران و عراق نیست؛ در آن دوران هرکس می‌توانست به جبهه برود و خدمتی به کشور و انقلاب کند، اما امروز شکل جنگ نظامی تغییر کرده و به جنگ الکترونیک و جنگ دریایی و ... تبدیل شده است. در روایات نیز میان جنگ دریایی و جنگ در خشکی، و حتی شهید در دریا و شهید در خشکی تفاوت‌هایی بیان شده است. وظیفه ما پرتاب موشک نیست.

راه‌های حضور ما در جبهۀ امروز
ضرورت اول ما خدمت به کشور، مردم و جنگ است؛ اما حضور ما در جبهه امروز با زمان جنگ ایران و عراق متفاوت است. آن زمان طلبه می‌توانست به جبهه برود، ولی اکنون شرایط فرق کرده است. یکی از راه‌های حضور ما در جنگ، شرکت در تجمعات، هدایت آن‌ها و سخنرانی است. راه دیگر، انجام کارهای فرهنگی به‌ویژه در فضای مجازی است؛ زیرا تبلیغات خود بخشی از جنگ به شمار می‌آید. راه سوم، تلاش برای جلوگیری از ایجاد دوقطبی، تفرقه و تشتت در کشور است؛ دشمن همین را می‌خواهد. دوقطبی شدن، چندقطبی شدن و دو دستگی از قبیل کندرو و تندرو نباید ایجاد شود. ما باید تا حد توان برای القای وحدت در جامعه و در عمل تلاش کنیم، به‌طور مستمر سخن بگوییم و مردم را هدایت کنیم و از افراط پرهیز نماییم.

دشمن شکست خورده است
دشمن وقتی وارد جنگ می‌شود هدفی دارد و ما نیز هدفی داریم. آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها هدفشان سرنگونی نظام بود و به این هدف نرسیدند؛ بنابراین دشمن شکست خورده است. ما که وارد جنگ شدیم هدفمان حفظ کشور و انقلاب بود و این هدف تاکنون حفظ شده است؛ پس ما تاکنون پیروز بوده‌ایم. درست است که شهیدان بسیاری داده‌ایم؛ از همه بالاتر، مقام معظم رهبری و نیز فرماندهان شهیدی که سرمایه‌های کشور بودند و جایگزینی آنان به‌سادگی ممکن نیست. هزینه بسیاری داده‌ایم، اما خدا را شکر هدف ما برآورده شده است. هدف ما این بود که کشور به دست دشمن نیفتد و انقلاب حفظ شود و این هدف تأمین شده است.
باید به مردم امید و دلگرمی داد. قرآن کریم می‌فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ  أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ  فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ»؛ یعنی در زمان جنگ نباید زمین‌گیر شد و زمین‌گیر نشدن امروز به انجام همین کارهای فرهنگی در جامعه است.

شرایط دشوار اقتصادی 
کشور از نظر اقتصادی در شرایط بسیار سختی قرار دارد. در جنگ ایران و عراق، حتی یک عملیات کوچک گاه به یک میلیون و شش‌صدهزار گلوله توپ و خمپاره سنگین نیاز داشت و ایران این مهمات را با هواپیمای مسافربری از کره تأمین می‌کرد. آن جنگ با پیروزی پایان یافت. امروز شرایط بسیار دشوارتر از آن دوران است؛ بیکاری زیاد است و گرانی و تورم بسیار بالاست. بخشی از این مشکلات شاید عمدی باشد؛ دشوار بتوان پذیرفت برخی مسئولان قربة الی الله چنین کنند. به هر حال باید مقاومت کرد؛ هم در جنگ و هم در داخل کشور. از سوی دیگر، گرگ‌ها و کفتارهایی گرداگرد کشور در کمین‌اند تا آن را تجزیه کنند و ببلعند. هدایت مردم، آگاهی‌دهی، مقاومت و صبر بسیار ضروری است.

در انتظار یک فروپاشی دیگر 
امروز نه‌تنها کشور ما، بلکه بسیاری از کشورهای منطقه نیز درگیر شرایطی است که می‌توان آن را با جنگ‌های صلیبی مقایسه کرد. حدود هزار سال پیش جنگ‌های صلیبی رخ داد و مسلمانان بسیاری کشته شدند. ابن‌خلدون نقل می‌کند که در مسجدالاقصی چنان از مسلمانان سر بریدند که اسب‌ها تا زانو در خون فرومی‌رفتند. صلیبی‌ها چنان جنایت کردند که امروز نیز در هر جنگی در جهان، دست آمریکا در کار است.
چه کسی فکر می‌کرد شوروی که از آمریکا نیز بی‌رحم‌تر و خطرناک‌تر بود و به‌ویژه برای ما که هم‌مرز با آن بودیم تهدید به شمار می‌رفت، یک‌شبه متلاشی شود؟ یکی از مقامات ارشد شوروی به نام نیکلای پادگورنی، بمب اتمی را در خاک کشور خودشان آزمایش کردند تا ببینند چه تعداد از مردم خودشان کشته و مجروح می‌شوند. آنان چنان بی‌رحم بودند که مردم خود را با بمب اتمی هدف قرار می‌دادند، اما شوروی یک‌شبه و بدون شلیک حتی یک گلوله متلاشی شد. امید است آمریکا نیز به سرنوشتی مشابه و بلکه بدتر دچار شود؛ چنان‌که شوروی به ده تا پانزده کشور تجزیه شد، امید است آمریکا با پنجاه ایالت خود به پنجاه کشور تجزیه گردد.