در بازی وارونه‌ی گرگ و پیرزنِ قصه‌ی کدو قلقله‌زن، این بار گرگِ آمریکایی است که برای گریز از فرسایش ماشین جنگی‌اش در گرمای طاقت‌فرسای خلیج فارس، وقت می‌خرد؛ اما غفلت از این تاکتیک و خوش‌بینی به سکوتِ دشمن، می‌تواند ایران را در هوای مساعد، با توفانِ از پیش‌تعیین‌شده‌ای روبه‌رو کند.

تفاهم‌نامۀ اخیر ایران و آمریکا، اگرچه با اجازۀ مشروط رهبر انقلاب همراه شده، اما در تضاد با هشدارهای تاریخی امام خمینی (ره) و تجربۀ بدعهدی آمریکا، خطایی راهبردی است که مسئولیت آن با رئیس‌جمهور و شورای عالی امنیت ملی بوده و تحقق شروط هفتگانه، تنها معیار داوری نهایی خواهد بود.

۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی ایران، فرصتی است برای تقویت عاملیت جامعه یا تکرار الگوی مصرف‌گرای خلیجی؛ توسعه‌ای که جامعه را تماشاگر پروژه‌ها کند، استقلال را در مدار قدرت آمریکا هضم می‌کند و به جای انسانِ آفریننده، مصرف‌کننده می‌سازد.

در میانۀ نبرد هویتی و پیش از شکست دشمن، مذاکره به‌جای ابزاری برای مدیریت تنش، مداخله‌ای هستی‌شناسانه در اراده جمعی است که خیابان را از عاملیت می‌اندازد و نظم موجود را به‌عنوان وضعیت نهایی تثبیت می‌کند.

همان دو نفری که برای صلح دارند مذاکره می‌کنند، اگر به وفای به آنچه قرارداد می‌شود مطمئن نباشند، مذاکره نمی‌کنند؛ چون می‌دانند کار بیهوده‌ای است، کار مهملی است.